Over erfelijkheid en de wetten van de jungle
Wat moet dat een opluchting geweest zijn voor staatsecretaris Paul de Krom. Armoede is niet erfelijk kopten een aantal kranten afgelopen woensdag. Uit onderzoek van het CPB blijkt dat armoede niet erfelijk is. De staatssecretaris haast zich te verklaren dat ieder kind in dit land dus gelijke kansen heeft en dat het kabinet op de goede weg is door de uitkeringen te verlagen en dat er zo een grotere prikkel tot werken ontstaat. Het is naar mijn mening niet de erfelijkheid die een rol speelt bij de armoede maar het teruggaan van rond kunnen komen naar armoede. Want als de kabinetsplannen niet veranderen zal een groot deel van de Nederlandse bevolking het niet meer kunnen rooien. Diverse wethouders in de grotere gemeenten beginnen daar ook al voor te waarschuwen.
De prikkel om aan het werk te gaan zit hem volgens mij nu juist niet in het verlagen van de uitkeringen . Die prikkel zou in eerste instantie bij werkgevers vandaan moeten komen. Hoe is het te verklaren dat een 54 jarige ongeschoolde arbeider nergens meer aan de bak komt ? Het antwoord is simpel . De werkgever vindt hem te oud en te duur. Bovendien heeft deze man al te lang in de kaartenbak van de sociale dienst gezeten en hebben diverse re-integratiebureaux fors aan hem verdiend, maar niet aan het werk gekregen. Onbemiddelbaar heet zo iemand. Ondertussen wordt het werk wat hij wel zou kunnen doen door een tijdelijk ingehuurde Pool, Bulgaar of Roemeen gedaan. De prikkel om te werken zit hem in het feit dat je werk in het vooruitzicht gesteld waar je een tijdje mee vooruit kunt waar je van kunt leven en waar je een toekomst mee op kunt bouwen. De werkgevers hebben nu zoveel instrumenten waar ze de mensen niet vast in dienst hoeven te nemen en waarbij ze na een jaar of zelfs korter mensen zonder verdere problemen op de keien kunnen zetten.
Het kabinet gooit behalve het verlagen van de uitkeringen nog een” prikkel” in de strijd om meer mensen aan het werk te krijgen. In de wet werken naar vermogen wordt het wapen loondispensatie in de strijd geworpen om mensen met een arbeidshandicap van de sociale werkvoorziening naar regulier werk te krijgen. Gevolg van de deze loondispensatie is dat mensen onder het wettelijke minimum loon gaan werken en dat het wel 9 jaar kan duren voordat ze werkelijk weer op het WML zitten. Deze maatregel is maar een stap verwijderd van de afschaffing van het WML. Gevolg hiervan is dat armoede niet meer alleen aan en uitkering gekoppeld hoeft te zijn maar ook aan werk. We hoeven alleen maar naar de VS te kijken welke maatschappij ontwrichtende gevolgen al deze maatregelen hebben. Ouders die drie banen elk nodig hebben om de eindjes aan elkaar te knopen en kinderen die aan hun lot over gelaten worden.
Elke beschaving wordt afgerekend op de vraag hoe men met de zwaksten in haar samenleving omgaat . Dan kun de staatsecretaris zich wel verschuilen achter het niet erfelijk zijn van armoede maar beter is de solidariteit te bevorderen in plaats van alle ellende af te wentelen op de onderkant van de samenleving. Op deze manier worden de wetten van de jungle steeds meer van toepassing en waar dat toe kan leiden laat zich raden.



